Επιστήμες

Αφαντασία: Μια περίεργη πάθηση

Διαβάζετε ένα βιβλίο και καθώς κλείνετε τα μάτια, σχεδόν οπτικοποιείτε τις λέξεις του βιβλίου. Υπάρχουν όμως άνθρωποι που δεν μπορούν να φανταστούν τους χαρακτήρες ή τα τοπία που περιγράφονται σε ένα μυθιστόρημα και δεν μπορούν να διαπρέψουν σε επαγγέλματα όπως η Αρχιτεκτονική, καθώς είναι αδύνατο να ολοκληρώσουν στο τελικό προϊόν μιας ιδέας!

Η παθηση ονομάζεται αφαντασία και περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Sir Francis Galton το 1880. Μελέτες δείχνουν ότι περίπου το 2,5% του γενικού πληθυσμού στερείται της ικανότητας να δημιουργεί εικόνες με το μυαλό.

Έχουν καταγραφεί περιστατικά όπου η αφαντασία προκύπτει έπειτα από εγκεφαλική βλάβη ή συνδυαστικά με διαταραχές της διάθεσης, ωστόσο ακόμη και σήμερα γνωρίζουμε πολύ λίγα για τα πραγματικά αίτια της παράξενης πάθησης. Αν και οι πάσχοντες μπορούν να δουν όνειρα, ανταποκρίνονται δηλαδή στην ακούσια οπτικοποίηση, δεν είναι σε θέση να παράγουν σκόπιμα τις εικόνες στο μυαλό τους. Μπορούν να περιγράψουν με λόγια περιστατικά του παρελθόντος ή απλές καθημερινές εμπειρίες αλλά δεν μπορούν να φέρουν στο μυαλό τους το πρόσωπο αγαπημένων τους που έχει φύγει από τη ζωή, όσο κι αν προσπαθούν.

Τι συμβαίνει στο μυαλό χωρίς εικονες;

Ο Niel Kenmuir, από το Lancaster, εργάζεται σε ένα βιβλιοπωλείο και αν και περπατά στους  διαδρόμους της αίθουσας δεν μπορεί να φανταστεί το παραμικρό.

Ο Niel  , είχε από την παιδική του ηλικία αυτή την αδυναμία. Εξομολογείται : «Ο πατριός μου, όταν δεν μπορούσα να κοιμηθώ, μου είπε να υπολογίζω πρόβατα, και εξήγησε τι σήμαινε, προσπάθησα να το κάνω και δεν μπορούσα», λέει.

«Δεν μπορούσα να δω κάποιο πρόβατο να πηδάει από φράχτες, δεν υπήρχε τίποτα να μετρήσω».

Οι αναμνήσεις μας συχνά συνδέονται με τις εικόνες, σκεφτόμαστε τον γάμο ή την πρώτη μέρα στο σχολείο.

Η πραγμτικότητα όμως είναι παράδοξη. Όπως και οι άλλοι με την ασθένεια, δεν μπορεί ούτε να φέρει στη μνημη του το πρόσωπο της αραβωνιαστικιάς του.

«Αυτό είναι το πιο δύσκολο πράγμα που πρέπει να περιγράψω, τι συμβαίνει στο κεφάλι μου όταν σκέφτομαι πράγματα», λέει.

«Όταν σκέφτομαι την αρραβωνιαστικιά μου δεν υπάρχει εικόνα, αλλά σίγουρα σκέφτομαι για αυτήν, ξέρω σήμερα ότι έχει τα μαλλιά της στο πίσω μέρος, είναι μελαχρινή. «Αλλά δεν περιγράφω μια εικόνα που κοιτάζω, θυμάμαι χαρακτηριστικά γι ‘αυτήν, αυτό είναι το πιο περίεργο πράγμα «.

Όμως, ενώ ο Niel έχει προσαρμοστεί ένα άλλο άτομο που  συμμετείχε σε μια σχετική επιστημονική μελέτη για την ασθένεια,  δήλωσε ότι είχε αρχίσει να αισθάνεται «απομονωμένος» και «μόνος» αφού ανακάλυψε ότι άλλοι άνθρωποι μπορούσαν να δουν εικόνες στα κεφάλια τους.

Η αδυναμία του να θυμηθεί το πρόσωπο της μητέρας του μετά τον θάνατό της, του προκάλεσε μεγάλη θλιψη

Comments

Δημοφιλέστερα

To Top