Ένας μικροκαμωμένος πιτσιρικάς, πολύ πιο κοντός από το σύνηθες ύψος που έχουν τα παιδιά της 6ης τάξης, μπαίνει στο στόχαστρο κάποιων συμμαθητών του που τον «πειράζουν».
Θα τους σταματήσει ένα αδύνατο παιδί, ο Γιώργος Παπαδάκης, που μπαίνει ασπίδα μπροστά στον συμμαθητή του και τον παίρνει υπό την προστασία του.
Ο κοντόσωμος μαθητής λέγεται Βλάσης Καμπούρογλου-τις επόμενες δεκαετίες θα μεγαλουργήσει ως έμπορος πολεμικών συστημάτων-και ως είθισται εκείνα τα χρόνια μετά το τέλος του εκπαιδευτικού έτους, τα δύο αγόρια θα χαθούν.
Είναι δύσκολες εποχές για τον Γιώργο Παπαδάκη και την οικογένειά του εκείνα τα χρόνια της αθωότητας, τα οποία καθόρισαν σε μεγάλο βαθμό τον χαρακτήρα του σαν άνθρωπο και δημοσιογράφο.
Παιδί μιας οικογένειας που αντιμετώπιζε τεράστιες δυσκολίες, αναγκάζεται πολύ γρήγορα, όταν άλλοι συμμαθητές του παίζουν ξένοιαστοι σε αλάνες, να βιώσει την άλλη πλευρά της ζωής.
Αυτή που τον αναγκάζει να δουλέψει για να συνεισφέρει στο ισχνό μεροκάματο του πατέρα που δούλευε σαν μαρμαράς.
Είναι μόλις 13 ετών όταν ξεκινάει να εργάζεται κάνοντας το γκαρσόνι, τον εργάτη σε οικοδομή και τον υπάλληλο στην ΗΒΗ κουβαλώντας αμέτρητα όπως έχει πει τελάρα με αναψυκτικά.
Θα δουλέψει ακόμη και σαν περιπτεράς κι ενώ το 1968 θα μπορούσε να φύγει για την Αμερική ή την Γαλλία για να σπουδάσει επέλεξε να μείνει στην Αθήνα, επειδή η λέξη οικογένεια ηχούσε πολύ σημαντική στα αυτιά του.
Με αριστερό πατέρα και έναν αδερφό, τον Μάρκο που δοκίμασε αρκετές φορές την «φιλοξενία» της Χούντας σε διάφορα μπουντρούμια ο 18χρονος εκείνη την περίοδο Παπαδάκης αρχίζει να εντρυφεί σε αυτό που αποδείχτηκε το πιο μεγάλο του πάθος, την δημοσιογραφία.
Η «βουτιά» και η TV
Ξεκίνησε από το δικαστικό ρεπορτάζ ως βοηθός του Γιώργου Κρομμυδά δικαστικού συντάκτη στην εφημερίδα «Τα Νέα» αλλά γρήγορα έμελλε να δεθεί με τα πολύ πρωινά εγερτήρια, που έγιναν αναπόσπαστο μέλος της ζωής του.
Η βουτιά στα άγνωστα νερά τον έφερε στα 80’s στην είσοδο της Κρατικής Ραδιοφωνίας αρχικά με την πρωινή-τι άλλο θα μπορούσε να ήταν-εκπομπή «Κάθε μέρα παντού».
