Στην ανάρτησή του κ. Σκέρτσος αναφέρεται στα διαχρονικά προβλήματα του ελληνικού κράτους λέγοντας πως «Οι συναλλακτικές πελατειακές σχέσεις, το «δούναι» και «λαβείν» μεταξύ ψηφοφόρων και πολιτικού προσωπικού ήταν από συστάσεως ελληνικού κράτους ο βασικός πυρήνας του εθνικού μας προβλήματος», ενώ καταλήγει πως το χρέος της κυβέρνησης είναι να πηγαίνει μπροστά ώστε να αφήσει πίσω τον κακό της εαυτό.
Η ανάρτηση του Ακη Σκέρτσου
Κοινωνία πολιτών ή κοινωνία πελατών; Χωρίς δεύτερη σκέψη με την κοινωνία των πολιτών.
Πιστεύω βαθιά ότι αποστολή της πολιτικής όπως και κάθε κυβέρνησης είναι το ξερίζωμα κάθε αναχρονισμού, αδικίας και υστέρησης -από το κράτος και τη δημόσια διοίκηση έως την οικονομία, τη δικαιοσύνη και το πολιτικό σύστημα- που κάνει δύσκολη και άνιση την καθημερινότητα των πολιτών.
Διότι, ναι, το ελληνικό κράτος μπορεί να γίνει πολύ σκληρό, ανάλγητο και άδικο με τους πολίτες του.
Ξέρουμε όλοι πολύ καλά και βιωματικά τι σημαίνει η ίδια νομοθεσία να ερμηνεύεται διαφορετικά από υπηρεσία σε υπηρεσία ή από τη μία περιοχή της χώρας σε μια άλλη. Η “α λα καρτ” εφαρμογή των ίδιων νόμων μπορεί κυριολεκτικά να σε τρελάνει.
Γνωρίζουμε τι σημαίνει να χάνεις μια προαγωγή ή τη σειρά σου σε μια υπηρεσία διότι δεν είσαι «οργανωμένος» στο κόμμα ή δεν έχεις «μπάρμπα στην Κορώνη».
Έχουμε όλοι ζήσει να γινόμαστε «μπαλάκι» μεταξύ διαφορετικών δημόσιων οργανισμών χωρίς να φταίμε, πολύ απλά και μόνο διότι δεν μπορούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους.
Το κράτος «λάφυρο» της πολυνομίας και κακονομίας, της αναξιοκρατίας και της αδιαφάνειας, το κράτος που δεν λογοδοτεί και δεν διαλειτουργεί σε βασικές του υπηρεσίες προς τους πολίτες, το κράτος που δεν στηρίζεται σε οριζόντιες αρχές και κριτήρια αποτελεσματικότητας, στοχοθεσίας αλλά και αυστηρών κυρώσεων σε όσους δεν εφαρμόζουν τους νόμους -είτε είναι στελέχη της διοίκησης και πολιτικοί είτε είναι πολίτες- έρχεται από πολύ μακριά κι από πολύ παλιά.
Δεν μπορούν όμως όλα αυτά να είναι κομμάτι του παρόντος και του μέλλοντός μας. Είναι κακοδαιμονίες του παρελθόντος τις οποίες κανείς πολίτης δεν πρέπει να ανέχεται.
