Με την τελευταία προσεδάφιση της αποστολής του «Apollo 17» να απέχει 54 χρόνια, από τις 14 Δεκεμβρίου του 1972, οι επόμενοι αστροναύτες που είδαν με γυμνό μάτι τη Σελήνη από τα φινιστρίνια του διαστημοπλοίου «Orion» και σε απόσταση πλησιέστερη από την επιφάνεια των 6.545 χιλιομέτρων είναι τα μέλη του πληρώματος του «Artemis II»: ο Ριντ Γουάισμαν, επικεφαλής της αποστολής, ο πιλότος Βίκτορ Γκλόβερ, η ειδική μηχανικός Κριστίν Κοχ και ο Τζέρεμι Χάνσεν.
Τα μυστικά
Το δεύτερο αφορά το αν και ποια μυστικά κρύβει η αθέατη πλευρά της Σελήνης. Αυτή που δεν βλέπουμε λόγω του φαινομένου του «παλιρροϊκού κλειδώματος» όπου η Σελήνη περιστρέφεται γύρω από τον άξονά της στον ίδιο ακριβώς χρόνο που το κάνει και γύρω από τη Γη, με αποτέλεσμα να στρέφει διαρκώς την ίδια πλευρά προς τον πλανήτη μας. Αυτήν παρατήρησε και εξέτασε ενδελεχώς το τετραμελές πλήρωμα, μένοντας εντυπωσιασμένο, όπως και οι επιστήμονες της ΝΑSΑ και τελικά ολόκληρος ο πλανήτης, καθώς πολλά από αυτά που είδαν μεταφέρθηκαν ως φωτογραφικές εικόνες στη Γη.
Kι αυτό το ζητούμενο, όμως, στην πραγματικότητα εντάσσεται στην υπηρεσία του πρώτου στόχου. Αν δηλαδή και η αθέατη πλευρά της Σελήνης ενδείκνυται για προσεδάφιση επανδρωμένης αποστολής, ενδεχομένως και για τη δημιουργία εκεί σεληνιακής βάσης, αλλά και για το αν τα διαστημόπλοια και τα πληρώματά τους ανταποκρίνονται πλήρως και άνευ αστερίσκων στις ευαίσθητες φάσεις της πλοήγησης και όλων των χειρισμών που τη συνοδεύουν στο βαθύ Διάστημα. Ακόμα και σε συνθήκες πλήρους -έστω και πρόσκαιρης- διακοπής της επικοινωνίας με το Κέντρο Ελέγχου του Χιούστον στη Γη.
Η επιβεβαίωση
Η απάντηση, μετά και την επανείσοδο του «Orion» στη γήινη ατμόσφαιρα, είναι θετική. Το επιβεβαίωσαν πριν από όλους οι ίδιοι οι αστροναύτες, που στην αποστολή τους κατέρριψαν πολλά ρεκόρ. Ενα από σπουδαιότερα ήταν ότι βρέθηκαν στο πιο απομακρυσμένο από τη Γη σημείο που έχει φτάσει άνθρωπος, σε απόσταση 406.771 χιλιομέτρων.
Welcome home Reid, Victor, Christina, and Jeremy! 🫶
The Artemis II astronauts have splashed down at 8:07pm ET (0007 UTC April 11), bringing their historic 10-day mission around the Moon to an end. pic.twitter.com/1yjAgHEOYl
— NASA (@NASA) April 11, 2026
Ωστόσο, σημασία έχουν τα λόγια του Τζέρεμι Χάνσεν εκ μέρους του πληρώματος: «Επιλέγουμε αυτή τη στιγμή για να απευθύνουμε μια πρόκληση στη γενιά μας και στην επόμενη, το ρεκόρ να έχει μικρή διάρκεια». Δείγμα της πεποίθησης ότι η ώρα που ο άνθρωπος όχι μόνο θα επιστρέψει στην επιφάνεια της Σελήνης δημιουργώντας και βάση ή βάσεις, αλλά και θα ταξιδέψει πολύ μακρύτερα απ’ αυτήν χρησιμοποιώντας την ως ορμητήριο-ενδιάμεσο σταθμό για να γνωρίσει νέες άγνωστες πτυχές του πλανητικού μας συστήματος, όπως τον Αρη, δεν πρέπει να είναι και δεν θα είναι μακριά.
And with that, Flat Earth is over.🌍 pic.twitter.com/ROjHnXHHLU
— Nova (@NovaXSpace) April 11, 2026
Η επιβεβαίωση ήρθε και από τον Ντόναλντ Τραμπ στην ολιγόλεπτη επικοινωνία του με το πλήρωμα. Παλαιότερα, ο πλανητάρχης είχε αρκετές αντιρρήσεις για τη συνέχιση του διαστημικού προγράμματος της ΝΑSΑ, για λόγους κόστους. Αλλά τώρα υποσχέθηκε επανδρωμένη πτήση το 2028 στη Σελήνη και αμέσως μετά και στον Aρη. Ρόλο ασφαλώς έπαιξαν και οι ειδήσεις για τα σχέδια της Κίνας -και των Ρώσων δευτερευόντως- για προσεληνώσεις αστροναυτών έως το 2030.
Η επιστροφή του ανθρώπου στη Σελήνη είναι εξαρχής και ο πρώτος στόχος του συνολικού προγράμματος «Artemis» της ΝΑSΑ. Hδη η «Artemis I» πιστοποίησε το 2022 ότι το «Orion» μπορεί να ταξιδέψει ασφαλώς γύρω από τη Σελήνη και στο βαθύ Διάστημα χωρίς πλήρωμα. Η επανδρωμένη «Artemis II» σχεδιάστηκε για να δοκιμαστούν τα συστήματα πλοήγησης, υποστήριξης της ζωής, επάρκειας, ανθεκτικότητας και ασφάλειας των συστημάτων επικοινωνίας. Εν όψει, επομένως, όχι μόνο των μελλοντικών επανδρωμένων προσεδαφίσεων στη Σελήνη, αλλά και της προετοιμασίας των δεδομένων για τα επίσης επανδρωμένα μελλοντικά ταξίδια προς τον Αρη.
