Το σχέδιο, με ορίζοντα την περίοδο 2028–2034, αποτελεί ουσιαστικά τη συνέχεια της έκθεσης Πισσαρίδη και επιχειρεί να περάσει την οικονομία από την ανάπτυξη της ανάκαμψης σε ένα πιο σταθερό μοντέλο που θα βασίζεται στην ενίσχυση της παραγωγικότητας, καθώς αυτό είναι το βασικό «κενό» που κρατά χαμηλά τα εισοδήματα.
Σύμφωνα με όσα παρουσιάστηκαν, οι βασικοί άξονες των παρεμβάσεων επικεντρώνονται στη διάχυση της τεχνολογίας και της καινοτομίας στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις που συγκεντρώνουν περίπου το 85% της απασχόλησης, στην επιτάχυνση της απονομής δικαιοσύνης ώστε να μειωθούν οι καθυστερήσεις που λειτουργούν ως αντικίνητρο για επενδύσεις, στη διεύρυνση της πρόσβασης των επιχειρήσεων σε χρηματοδότηση και στην ενίσχυση των επενδύσεων σε άυλα στοιχεία όπως λογισμικό, δεδομένα και οργανωτικές δομές.
Παράλληλα, το νέο πακέτο περιλαμβάνει παρεμβάσεις για την ενίσχυση του ανταγωνισμού, την άρση γραφειοκρατικών και ρυθμιστικών εμποδίων, την επιτάχυνση του ψηφιακού μετασχηματισμού, την αναβάθμιση των δεξιοτήτων του ανθρώπινου δυναμικού και την προσαρμογή της αγοράς εργασίας στις νέες συνθήκες που δημιουργεί και η τεχνητή νοημοσύνη.
Η συμφωνία έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία η ελληνική οικονομία εμφανίζει ισχυρή πρόοδο σε βασικούς δείκτες, με την ανεργία να έχει υποχωρήσει από το 18% το 2019 στο περίπου 8% σήμερα, τα δημόσια οικονομικά να έχουν περάσει σε πρωτογενή πλεονάσματα και το τραπεζικό σύστημα να έχει σταθεροποιηθεί και να προσελκύει επενδυτικό ενδιαφέρον.
Ωστόσο, όπως επισημάνθηκε, το βασικό ζητούμενο πλέον είναι η αύξηση της παραγωγικότητας, καθώς η Ελλάδα παραμένει χαμηλά σε σχέση με την Ευρώπη, με την παραγωγικότητα της εργασίας να διαμορφώνεται περίπου στο 64% του μέσου όρου των χωρών του OECD, γεγονός που εξηγεί γιατί η ανάπτυξη δεν μεταφράζεται με την ίδια ένταση σε αύξηση των μισθών και του βιοτικού επιπέδου.
