Η 70χρονη συγγραφέας έχει την τύχη και την τιμή να είναι η τελευταία ενοικιάστρια που κατοικεί σε κτίριο σχεδιασμένο από τον Αντόνι Γκαουντί. Το διαμέρισμα όπου ζει εδώ και σχεδόν τέσσερις δεκαετίες βρίσκεται στην Casa Milà, γνωστή και ως La Pedrera, και αποτελεί ταυτόχρονα κατοικία και τουριστικό αξιοθέατο που προσελκύει περίπου ένα εκατομμύριο επισκέπτες ετησίως.
Όπως η ίδια δηλώνει, η καθημερινότητά της έχει προσαρμοστεί σε αυτή τη μοναδική συνθήκη. «Είναι μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς, αλλά είναι και το σπίτι μου», αναφέρει, επισημαίνοντας ότι έχει συνηθίσει την παρουσία επισκεπτών, αν και η ιδιωτικότητα είναι περιορισμένη. «Προφανώς, δεν μπορώ να βγάλω τα σκουπίδια με τις πιτζάμες επειδή άνθρωποι θα με φωτογραφίσουν ή θα με ρωτήσουν αν είμαι “η γυναίκα που μένει από πάνω”, λες και είμαι χαρακτήρας σε ταινία. Αυτό είναι πλέον μέρος της ζωή μου. Όμως ξέρω ότι είναι προνόμιο να ζω εδώ».
Το διαμέρισμα ανήκε στον σύζυγό της, επιχειρηματία Φερνάντο Αμάτ, και η ίδια μετακόμισε εκεί το 1988. Διαθέτει συμβόλαιο «παλαιού ενοικίου», που της εξασφαλίζει το δικαίωμα να παραμείνει στο ακίνητο έως το τέλος της ζωής της. Τέτοιου είδους συμβάσεις έχουν σταματήσει να εκδίδονται από το 1985, ωστόσο εκτιμάται ότι περίπου 100.000 εξακολουθούν να βρίσκονται σε ισχύ στην Ισπανία.
«Όταν μετακόμισα, εδώ υπήρχε πολλή ζωή, πολλοί γείτονες», λέει η Βιλαντομιού. «Εκείνη την περίοδο το κτίριο αγοράστηκε από την τράπεζα Caixa Catalunya, η οποία εξαγόρασε τους ενοικιαστές με γενναιόδωρες προσφορές, προκειμένου να προχωρήσει στην ανακαίνιση του κτιρίου. Δεν ξέρω γιατί δεν μας έκαναν ποτέ κάποια πρόταση. Μεταξύ μας αστειευόμαστε ότι ήθελαν να μείνουμε εδώ ως ένα είδος αξιοθέατου, όπως ο Snowflake, ο διάσημος αλμπίνος γορίλας του ζωολογικού κήπου της Βαρκελώνης».
Η Caixa Catalunya σταμάτησε να λειτουργεί ως τράπεζα το 2010 και συγχωνεύθηκε με δύο ακόμη προβληματικά ταμιευτήρια, δημιουργώντας το μη κερδοσκοπικό ίδρυμα που διαχειρίζεται σήμερα τη La Pedrera. Το υπόλοιπο κτίριο στεγάζει πλέον κυρίως γραφεία, ενώ μέρος του χρησιμοποιείται για πολιτιστικές εκδηλώσεις, όπως συναυλίες.
Η Casa Milà, που ολοκληρώθηκε το 1910 για λογαριασμό του Πέδρο Μιλά και της Ροσάριο Σεγκιμόν, αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά έργα του Γκαουντί. Το κτίριο, το οποίο αρχικά είχε δεχθεί έντονη κριτική λόγω της ασυνήθιστης μορφής του, εντάχθηκε στον κατάλογο της UNESCO το 1984.
Σύμφωνα με τον Guardian, το διαμέρισμά της Βιλαντομιού ξεχωρίζει για τους φωτεινούς χώρους, τις καμπύλες επιφάνειες και τα διακοσμητικά στοιχεία που παραπέμπουν σε φυσικές μορφές, χαρακτηριστικά της αρχιτεκτονικής του Γκαουντί.
Παρά το γεγονός ότι δεν υπάρχουν περιορισμοί για αλλαγές στο εσωτερικό, η ίδια επιλέγει να διατηρεί το διαμέρισμα ανέπαφο, σεβόμενη την ιστορική και αρχιτεκτονική του αξία. Εξάλλου, όπως λέει χαρακτηριστικά, όλα εξακολουθούν να λειτουργούν μια χαρά.
Η εμπειρία της ζωής στο κτίριο αποτέλεσε και πηγή έμπνευσης για το βιβλίο της «The Last Tenant», στο οποίο καταγράφει ιστορίες προηγούμενων ενοίκων και προσωπικές μνήμες.
