Η συζήτηση πήρε σαφή κατεύθυνση από τον κ. Μυτιληναίο, που έθεσε ευθέως το ζήτημα του βάθους και, κυρίως, του timing της συνεργασίας με τους γαλλικούς ομίλους, αφήνοντας αιχμές για το πώς εξελίχθηκε το πρόγραμμα των φρεγατών.
«Η συνεργασία που έχουμε σήμερα με τη Naval για την προετοιμασία της τέταρτης φρεγάτας, κατά τη γνώμη μου, θα έπρεπε να είχε ξεκινήσει από την πρώτη», σημείωσε χαρακτηριστικά, υπογραμμίζοντας ότι η ελληνική βιομηχανία είχε τις δυνατότητες να συμμετέχει από την αρχή. Και έδωσε αμέσως τη μεγάλη εικόνα της επόμενης ημέρας, συνδέοντας τη συζήτηση με τα μελλοντικά εξοπλιστικά προγράμματα: «Έχουμε κατασκευάσει τέσσερα υποβρύχια πριν από περίπου 20 χρόνια, που κρατούν σήμερα την ισορροπία στο Αιγαίο. Η Ελλάδα χρειάζεται άλλα τέσσερα υποβρύχια», ανέφερε, ξεκαθαρίζοντας ότι η χώρα διαθέτει ήδη κρίσιμη τεχνογνωσία.
Ακόμη πιο ευθεία ήταν η τοποθέτηση του Κρίστιαν Χατζημηνάς, ο οποίος μετέφερε το κέντρο βάρους από τα επιμέρους προγράμματα στη συνολική φιλοσοφία συνεργασίας με τους ευρωπαϊκούς ομίλους. «Θα ήθελα να ζητήσω από τους Γάλλους φίλους μας να μας δουν όχι ως πελάτες, αλλά ως εταίρους», ανέφερε χαρακτηριστικά, θέτοντας ευθέως το ζήτημα της αναβάθμισης του ρόλου της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας.
Και έδωσε άμεσα παραδείγματα για το τι σημαίνει αυτό στην πράξη, περιγράφοντας συνεργασίες με γαλλικές εταιρείες σε τρίτες αγορές: «Έχουμε συνεργαστεί με τη Safran και την Exosens σε πολλές χώρες, από τη Σαουδική Αραβία και τα ΗΑΕ έως ευρωπαϊκές αγορές, καταφέρνοντας να κερδίσουμε μαζί εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ εξαγωγών».
Το κρίσιμο σημείο της παρέμβασής του, ωστόσο, ήταν η ξεκάθαρη διαφοροποίηση από το μοντέλο συνεργασίας που περιορίζεται σε εγχώρια projects: «Δεν έχει νόημα να συνεργαζόμαστε μόνο για έργα στην Ελλάδα. Πρέπει να κάνουμε μαζί διεθνές business», υπογράμμισε, ζητώντας ουσιαστικά κοινή στρατηγική εξωστρέφειας.
Μάλιστα, εξήγησε ότι η ελληνική πλευρά μπορεί να λειτουργήσει και ως καταλύτης σε τρίτες αγορές, σημειώνοντας ότι σε αρκετές περιπτώσεις ελληνικές εταιρείες έχουν αναλάβει ρόλο βασικού αναδόχου σε διεθνή projects, αξιοποιώντας τη δυνατότητα να λειτουργούν ως πιο «ουδέτερος» εταίρος.
