Για τους «τρίτους» όσους στα κρίσιμα οικονομικά αλλά και ενεργειακά στενά είναι μέρος είτε της επιβίωσης είτε της ανάπτυξής τους έχουν επίσης γραφτεί πολλά αλλά έχουν γίνει ακόμη λιγότερα για να ομαλοποιηθεί η κατάσταση – γιατί για να επιλυθεί απαιτούνται κυρίως θυσίες…
Με τα όσα επιχειρεί σήμερα να πράξει η Ουάσιγκτον και το νέο Προεδρικό σχέδιο για το άνοιγμα των στενών είναι αδύνατο – δεδομένα αυτό – να παραμείνουμε σε κατάσταση εκεχειρίας. Το σχέδιο Ελευθερία του Τραμπ που θέλει αμερικανικά πλοία και δυνάμεις του στρατού να επιτηρούν το συγκεκριμένο πέρασμα προκειμένου να επιβληθεί το άνοιγμά του είναι ένα σχέδιο που θα φέρει περισσότερο πόλεμο, χάος και κυρίως ανισορροπία σε μία εποχή που διαθέτει πλεόνασμα από αυτό ακριβώς το στοιχείο…
Το σχέδιο Τραμπ είναι ακόμη μία προσπάθεια να συρθεί η Τεχεράνη σε μία διαπραγμάτευση που έχει ξεκαθαριστεί πως δεν θα γίνει. Το Ιράν έχει υποστεί πολλά και σημαντικά πλήγματα, είναι μία χώρα που στο εσωτερικό παλεύουν να κυριαρχήσουν για πρώτη φορά μετά από 47 χρόνια δυνάμεις που καμία σχέση δεν έχουν με την διακυβέρνηση και που τα χτυπήματα ΗΠΑ και Ισραήλ έχουν δώσει το πάνω χέρι. Οι Φρουροί της Επανάστασης δεν έχουν την παραμικρή σχέση ακόμη και με το «βαρύ θεοκρατικό» παρελθόν του Ιράν και δεν έχουν και καμία απολύτως αναστολή στο να επιλέγουν πάντοτε πόλεμο εάν είναι αυτός που θα τους κρατά στην πραγματική και όχι την τυπική – εικονική εξουσία. Το νέο Αμερικανικό σχέδιο είναι σε λάθος βάση και όπως και η έναρξη του πολέμου αν δεχθούμε πως δεν θα αποτύχει μπορούμε να ισχυριστούμε πως εξίσου δύσκολα θα επιτύχει.
Ο Αμερικανός Πρόεδρος που δεν θέλει μία συμφωνία «γέφυρα» και πιέζει προκειμένου να συμφωνηθούν τα πάντα – και όπως διατείνεται τα πυρηνικά κυρίως – επιμένει να χρησιμοποιεί τις ίδιες μεθόδους που στην πράξη έχουν αποδειχθεί πως δεδομένα «πονούν» το Ιράν αλλά δεν το λυγίζουν.
Στον αντίποδα το νέο καθεστώς έχει αίφνης από το αφήγημα της «αντίστασης» και της «νίκης» να αντιμετωπίσει έναν εχθρό που τον περασμένο Δεκέμβριο έβγαλε στον δρόμο χιλιάδες Ιρανούς – κάποιοι από αυτούς πλήρωσαν και με την ζωή τους την επιλογή – οι οποίοι διαμαρτύρονταν για την οικονομική κατάρρευση της χώρας που μετά από δεκαετίες κυρώσεων βρίσκεται στο χείλος της οικονομικής καταστροφής. Οι Αμερικανικές βόμβες εδώ και 28 ημέρες δεν πέφτουν πλέον στο Ιράν αλλά η επιβίωση παραμένει δυσκολότερη στην διαχείριση από τα Αμερικανικά και τα Ισραηλινά μαχητικά τελευταίας γενιάς. Είναι άλλωστε ξεκάθαρο πως έστω και μικρές υπάρχουν πιθανότητες επιβίωσης από ένα αεροπορικό πλήγμα, από την πείνα και την φτώχεια δεν γλιτώνεις…
Ο μέχρι και σήμερα άφαντος νέος ηγέτης και οι Φρουροί που ενεργούν στο «πόδι» του δεν μπορούν να απαντήσουν σε ένα ζήτημα κρίσιμο για την ίδια την σταθερότητα της χώρας ένα που οι ΗΠΑ δεδομένα αξιοποιούν πιέζοντας προς μία νέα πιο μαζική κοινωνική έκρηξη.
Το σφάλμα ΗΠΑ και Ισραήλ και εδώ είναι πως φρόντισαν πρώτα σαρώνοντας σε κλίμακα πολέμου να σπείρουν δίπλα στην επιβίωση και τον φόβο μήπως τελικώς δεν υπάρχει κανένα νόημα στην προσπάθεια για ουσιαστική αλλαγή. Ποιος να αδικήσει κάποιον Ιρανό αντιφρονούντα όταν οι επιλογές των τελευταίων τριών μηνών που του έχουν δοθεί εμπράκτως είναι θάνατος από αμερικανικά όπλα ή από το Θεοκρατικό καθεστώς. Η κοινωνία στο Ιράν αδυνατεί να κινηθεί κυρίως λόγω της βίας εσωτερικής και εξωτερικής και αυτή η «παραλυσία» είναι μία κατάσταση που πολύ δύσκολα την ξεπερνά κάποιος.
Στο δια ταύτα η λύση και για τους δύο πόλους θα ήταν ξεκάθαρα η ειρήνη μόνο που η ειρήνη προϋποθέτει σε τέτοιας κλίμακας διαφορές υποχωρήσεις ή και θυσίες. Κανένας από τους εμπλεκόμενους για διαφορετικούς λόγους δεν έχει αυτή την διάθεση και κανένας δεν μοιάζει να συνειδητοποιεί πως η σημερινή κατάσταση οδηγεί σε απώλειες και τους δύο. Οι ΗΠΑ δεν γίνεται να κερδίσουν με τον τρόπο και το δόγμα Τραμπ και το Ιράν αν και δεν γίνεται να ηττηθεί ολοκληρωτικά είναι αδύνατο να συνεχίσει να ανθίσταται ως Θεοκρατία -και όχι ως πολίτες- σε μία κατάσταση που δεν θα οδηγήσει πουθενά καλύτερα. Το τέλμα είναι δεδομένο και ξεκάθαρο και για τις δύο πλευρές με εντελώς διαφορετικές συνέπειες. Το διακύβευμα παραμένει διαχρονικό και εντελώς αποκομμένο από γεωγραφική τοποθέτηση της κρίσης: πως γίνεται να κερδίσεις χάνοντας;
